Breukers is ervan overtuigd dat kunst helpt om het menselijk leven in balans te brengen, en dat het leven op zijn beurt kunst menselijk en waarachtig maakt. Door middel van sculptuur, installatie en collage probeert de kunstenaar nieuwe betekenisvolle verbindingen tot stand te brengen tussen materiaal, een situatie en het zelf. Belangrijke elementen in dit proces zijn schaal, humor, narratief en het samenspel tussen artistieke technieken en geïmproviseerde oplossingen. Deze benadering komt tot uiting in verschillende projecten. Na een werkperiode bij het European Ceramic Work Centre in 2020 merkte Maria Schneider, curator bij Museum De Pont, op dat de sculpturen van de kunstenaar meer klei, meer lagen en meer verhaal bevatten dan ooit tevoren, maar dat ze daardoor juist lichter in plaats van zwaarder waren geworden. Tijdens de lockdown maakte de kunstenaar sculpturen op het plein van hun buurt in Amsterdam. Een jaar later ging de kunstenaar op Curaçao in dialoog met de lokale cultuur en gemeenschap via de traditie van het recyclen van blikjes, bekend als “Blekero.”

De multimediale praktijk van Jolijn van den Heuvel komt voort uit het idee van “onderweg zijn”: een reis die haar kan brengen naar een vertrouwde straat om de hoek of naar nieuwe, onbekende plekken. Van den Heuvel houdt zich vooral bezig met dwalen, verkennen en het ervaren van deze omgevingen. Zij ziet de aard van het alledaagse leven en de wederkerigheid van onze aanwezigheid in de wereld als haar grootste bron van inspiratie, vaak op de grens waar natuur en cultuur elkaar ontmoeten. Met haar werk probeert zij haar eigen gevoeligheid voor haar omgeving te onderzoeken, te bevragen en te verkennen, evenals de manier waarop zij wordt aangetrokken door de alledaagse dingen die haar omringen. Daarbij onderzoekt zij de verwevenheid van haar persoonlijke geschiedenis met historische en sociale patronen. Ze probeert ons de onderlinge verbondenheid van de dingen om ons heen te laten zien, maar ook hun complexiteit. Achter de precisie waarmee zij werkt en de helderheid van haar werken schuilt ook een zekere incongruentie. Het is vaak precies wat het lijkt, maar op een onvergelijkbare manier blijft het onbepaald. Een belangrijke voorwaarde voor veel van haar werk is dat het een vertraging of een temporeel aspect benadrukt, zowel formeel en technisch als inhoudelijk. Haar camera fungeert als een navigatie-instrument om de omgeving waarvan zij deel uitmaakt te analyseren. Daarbij zoekt zij naar beelden waarin zij subtiele poëtische of ritmische details kan benadrukken, zoals momentopnames van repetitieve, langzame of meditatieve bewegingen – van objecten of handelingen. Daarnaast verzamelt zij fysiek materiaal, vaak dierlijke of natuurlijke vondsten. Gefascineerd door hun vorm, materialiteit of geschiedenis dienen deze artefacten als bron voor haar keramische werken.

Voor De Kamers ontwierp Kuipers een ruimte die een veelheid aan mogelijke kamers presenteert. Uitgaand van een zich ontwikkelende theorie van ruimtes vertrekt het werk vanuit het uitgangspunt dat elke omgeving of architectonische ruimte correspondeert met een mentale ruimte, de menselijke geest kan beïnvloeden en/of het potentieel heeft om een mentale ruimte te openen. Vanuit dit perspectief wordt het mogelijk om “ruimtes te ontwerpen die gericht zijn op het creëren van mentale ruimtes.” De 31e editie van het persoonlijke kunstenaarsmagazine zwart magazine zal in een kleine oplage verschijnen als onderdeel van de installatie.

De werktafel in het midden van mijn atelier bevindt zich op de noordelijke breedtegraad van 51°34’12”. Het project bestaat uit een groeiende reeks tekeningen en modellen, beginnend bij de nulmeridiaan van Greenwich en telkens één graad oostwaarts verschuivend. Na 360 tekeningen en modellen is de eerste omwenteling voltooid. GPS maakt, in combinatie met satellieten, een nauwkeurige positionering en gedetailleerde beelden van het aardoppervlak mogelijk. Deze beelden vormen het uitgangspunt van het project, waarvan de opzet lijkt op dagboekaantekeningen. Naast deze virtuele reis zijn ook fysieke reizen onderdeel van het project geworden. Op één na zijn alle plaatsen waar de lijn van land naar zee overgaat bezocht. Deze locaties worden op verschillende manieren gedocumenteerd in de vorm van ter plaatse gevonden objecten, een herbarium, boeken, foto’s en video’s. De modellen en tekeningen in het Van Abbehuis tonen een deel van de reis die zich afspeelt in de noordelijke Stille Oceaan. Vanwege plannen voor diepzeemijnbouw in dit gebied zijn verwijzingen naar chemische elementen in het werk te zien. De tentoonstelling wordt aangevuld met werken uit een eerder project, The Periodic Table of Elements.

Met potlood, pastel, houtskool en toner creëert Hans de Wit, werkend vanuit een raster, complexe werelden op papier. Zijn vaak indrukwekkende tekeningen tonen composities van structuren, kronkelende kabels, stekelige planten, vogels, slakken, wespennesten, insectachtige tentakels en wapens. Ze getuigen van een denkbeeldige wereld die schuilgaat achter de waarneembare werkelijkheid. Het atmosferische gebruik van licht en de plastische weergave van verschillende objecten trekken de toeschouwer meteen “naar binnen”. Tegelijkertijd vragen de vreemde verhoudingen en talloze details om geduld: hoe langer je kijkt, hoe meer je ontdekt. De schaduwrijke beeldtaal is onheilspellend, en een melancholisch verlangen wordt gecombineerd met een sfeer van vergankelijkheid waarin levende en kunstmatige elementen samensmelten. Betekenissen worden niet prijsgegeven. De Wit creëert een geheel eigen dimensie, met een enigszins donkere visie op de toekomst waarin de mens nog maar weinig ruimte inneemt. “Horen en zien vergaan.”