Vasilis Kapetaneas onderzoekt in zijn werk rouw als katalysator voor creatie. Walvissen zinken naar de bodem van de oceaan en ondersteunen zo ecosystemen. Middeleeuwse monniken schraapten oude perkamenten schoon, tot een nieuw schrijfoppervlak ontstond. Het overlijden van zijn grootvader inspireerde Kapetaneas een collectieve avond te organiseren met brieven en gezamelijk eten uit zijn thuisland.

Tijdens deze workshop schrijf je een brief gericht aan iets of iemand die je hebt verloren. Daarna wordt je gevraagd je brief los te laten, waarmee je een moment van vergaan nabootst, maar waardoor een handgemaakt nieuw vel papier ontstaat. Daarna kookt Vasilis Kapetaneas met deelnemers aan de workshop een van de favoriete Griekse gerechten van mijn grootvader, Fasolada: een eenvoudige bonensoep.