Via eilanden, archieven, musea, foto’s, rituelen en intieme huiselijke ruimtes onderzoeken de films in dit programma hoe geschiedenissen van kolonialisme, extractie en systemisch geweld voortleven in het heden. Fragmenten in de vorm van afgedankte objecten, geërfde standbeelden, vergeten foto’s, persoonlijke herinneringen en handelingen van verbranding stellen vragen over wie de macht heeft om geschiedenis te bewaren en welke verhalen mogen voortbestaan.
Samen bieden deze werken alternatieve vormen van getuigenis, waarin levende wezens, alledaagse objecten en persoonlijke gebaren dragers worden van verzwegen geschiedenissen. Ze bevragen institutionele systemen van waarde en kennis en laten zien hoe koloniale en historische erfenissen nog altijd ideeën over authenticiteit, eigendom, herinnering, financiële waarde en verbondenheid vormgeven. Via cyclische, gefragmenteerde en belichaamde opvattingen van tijd leggen de films het geweld bloot dat schuilgaat onder ogenschijnlijk gewone landschappen en vertrouwde beelden.
In plaats van te zoeken naar één objectieve waarheid, benadert dit programma geschiedenis als een gefragmenteerd en omstreden terrein, gevormd door een veelheid aan stemmen, herinneringen en manieren van weten. Bewegend tussen feit en speculatie, herinnering en verbeelding, presenteren de films waarheid als een collectieve collage die dominante geschiedenissen uitdaagt en ruimte opent voor meerstemmige manieren van herinneren, verbinden en het verbeelden van de toekomst.