De tentoonstelling functioneert als een tijdelijk werkveld waarin bestaand en nieuw werk in circulatie worden gebracht. Schilderijen, objecten en ruimtelijke ingrepen verschijnen niet als afgeronde statements maar als onderdelen van een zich ontvouwend onderzoek naar perceptie, schaal en constructie. Binnen en buiten, vlak en volume, figuratie en abstractie worden hier niet tegenovergesteld, maar continu herschikt.

Franssen benadert het beeld als een passage: een plek waar kijken en construeren samenvallen. Zijn werk activeert de ruimte als een denkruimte, waarin zichtlijnen verschuiven en betekenis zich slechts tijdelijk stabiliseert. Tijdens de tentoonstelling ontwikkelt hij ter plaatse nieuw werk die in precieze ruimtelijke constellatie worden samengebracht.