Hemaseh Manawi Rad resoneert in haar textielwerk naar gevoelens en situaties die, als je ze eenmaal herkent, eigenlijk allang aanwezig waren. Textuur en materiaal functioneren als een vorm van inscriptie, en worden dagboekfragmenten zonder lineaire narrativiteit, waarin migratie, ballingschap en terugkeer in voortdurende bewegingen van verlies en herconfiguratie verschijnen.

Hierin worden verhalen van haar familie, herinneringen uit de kindertijd en tradities nauw verweven. Het ‘gedomesticeerde’ wordt geen reductie, maar een site van onderhandeling. Haar benadering resoneert met tradities waarin culturele betekenis ontstaat in de interstices tussen origine en dispersie. Tegelijkertijd ondergraaft zij de hiërarchie tussen kunst en ambacht: verfijning en overdaad bestaan naast elkaar als esthetische strategieën die zich onttrekken aan modernistische zuiverheid.