Worstelen is het langstlopende excuus om een geolied duo elkaar publiek te laten betasten. Van de Griekse palaestra tot het Turkse yağlı güreş, waar in olijfolie gedrenkte pehlivans bij elkaar houvas zoekent, wordt intimiteit continu getoond als gevecht. In de Iraanse zurkhaneh wordt het een ritueel, met trommels, recitaties uit Ferdowsi en zwaaiende knotsen. Mongoolse bökh-worstelaars gaan rond in vesten met open borst, sumo maakt gebruik van zout en een lendendoek. Het Amerikaanse worstelen haalde het houvast eruit en verving het door een script. Roland Barthes zag dit aankomen; hij schreef dat worstelen geen sport is maar spektakel, gemaakte moraliteit van gespeelde gebaren, waarin de worstelaars de kleinste veranderingen in hun houding openleggen voor symboliek. “Het maakt het publiek totaal niet uit of de wedstrijd doorgestoken kaart is of niet, en terecht,” schreef hij na een wedstrijd in Parijs in de jaren vijftig. Ze waren gekomen voor “het grote spektakel van Lijden, Nederlaag en Gerechtigheid”. Wanneer het spektakel door de mand valt: als een worstelaar het er te dik bovenop legt, keert het publiek zich tegen hem, “omdat men het artificiële spel veroordeelt”. Ze protesteren niet uit verlangen naar daadwerkelijk geweld, maar voelen zich geroepen tot opstand op het moment dat het spel merkbaar slecht is gescript. 

De piledriver begint met een omkering van het lichaam. De ene worstelaar wordt ondersteboven tegen het lichaam van de ander gehouden, benen omhoog, met het hoofd naar de mat gericht. De pauze voordat het lichaam omlaag wordt gebracht geeft het publiek de tijd om de scène te lezen: het ene lichaam heeft totale controle gekregen over het andere. Het lichaam wordt een object, een moment gedragen voor het neerkomt. De worstelaar die omlaag gaat, trekt zijn eigen kin in en vangt de klap op over de schouders. Deze kleine verschuiving is wat het verschil maakt tussen een gechoreografeerde beweging en een gebroken nek. 

Een machine die een gewicht optilt en op een paal op een hoop aarde laat vallen, heet ook een piledriver, en slaat telkens opnieuw naar beneden tot de grond niet langer meegeeft. Naarmate de paal dieper de grond in gaat, wordt de weerstand van die grond onderdeel van wat de constructie draagt. Gilbert Simondon, rond dezelfde tijd als Barthes, gaf dit een naam: het “geassocieerde milieu”: het deel van zijn omgeving dat een machine in de eigen werking opneemt, totdat datgene waartegen zij werkt een werkend onderdeel wordt. De piledriver draait op weerstand, en kan niet werken tegen iets dat geen tegenkracht biedt. 

De WWF* van de jaren tachtig maakte de moraliteisweerstand geopolitiek. Hulk Hogan, gebruind, blond en met een bandana, versloeg de Iron Sheik in Madison Square Garden. Daarmee redde hij de natie van een Iraanse schurk, die zwaaide met de vlag van een land dat kort daarvoor Amerikanen had gegijzeld. De Iron Sheik was Hossein Khosrow Ali Vaziri, een getrainde Grieks Romeinse worstelaar. De echte atleet speelde de vijand, terwijl de effigy Amerika werd. De nek van de worstelaar wordt dikker op de plek waar hij is geraakt. 

Citaten uit Roland Barthes, “Le monde où l’on catche”, in Mythologies, 1957. Gilbert Simondon, Du mode d’existence des objets techniques, 1958. *World Wrestling Federation