Voor een verhaal om gehoord te worden, moet het verteld worden. Wie verhalen mag vertellen, wie zich voldoende bekrachtigd voelt om het podium te betreden en wie wij vertrouwen om het ‘ware’ verhaal te vertellen, hangt nauw samen met hun vermeende sociale status. Door het vertellen van verhalen wordt macht toegekend aan de verteller; zij hebben de macht om de dingen, mensen en gebeurtenissen waarover zij spreken te definiëren. Via de narratieven die uit deze verhalen voortkomen, kan onze perceptie van het onderwerp van het verhaal worden veranderd. Door de marginalisering van mensen marginaliseren we op onze beurt ook stemmen, waarbij we ons begrip van waarheid beperken tot één enkel westers-wetenschappelijk perspectief.
The Day It Rains Jellyfish Part III: On re-evaluating value onderzoekt de toekenning van sociale en politieke waarde aan mensen en bevraagt de relatie hiervan tot de machtsverhoudingen die verankerd zijn in kennisproductie, storytelling en waarheidsvorming. Macht beïnvloedt de manier waarop wij de waarheid waarnemen, doordat alleen degenen met de meest bevoorrechte identiteit de positie krijgen om waarheden te verkondigen, terwijl alternatieve verhalen worden afgewezen. Door dit monopolie op waarheidsvertelling te betwisten, stellen wij voor om menselijke waarde buiten het heersende narratief te herdenken en waarde opnieuw toe te kennen als een vorm van solidariteit. Om tot een ander begrip van waarde te komen, moeten we ondermijnen wat als waardevol wordt beschouwd en de waarden omverwerpen die ons zijn opgelegd via culturele hegemonie. Door de patronen en geschiedenissen die ons begrip van waarde vormen te bevragen, bewegen we ons richting een radicaal rechtvaardige manier van samenleven.
De kunstenaars in deze tentoonstelling vertellen (opnieuw) verhalen over immigratie, exotisering, klassisme, settlerkolonialisme en de opkomst van extreemrechtse politiek, met als doel de politiek van kennisproductie – gebaseerd op onrechtvaardige hiërarchieën van sociale waarde – te ondermijnen. Zij onderzoeken waardesystemen die zowel voortkomen uit reële tendensen als uit verbeelde werelden, geworteld in patronen van het collectieve heden en verleden. On re-evaluating value staat voor het afbreken van onderdrukking die verankerd is in hedendaagse systemen en het heropbouwen van onze perceptie van elkaar en de wereld door het bevorderen van pluriforme storytelling en kennisproductie.
In Van Abbehuis zijn enkele werken te zien die kunstenaars uit verschillende eeuwen samenbrengen. De werken ontvouwen in de ruimtes als een voortdurende dialoog, waarbij elk werk reageert op wat eraan voorafging en invloed uitoefent op wat volgt.
Deze benadering is terug te voeren op het glas-in-loodwerk van Toon Berg, dat in 1926 in de biljartkamer werd geplaatst. Net als een huis dat sporen van zijn vorige bewoners draagt, draagt Van Abbehuis verhalen, interventies en gebruiken uit het verleden met zich mee. Elke kunstenaar laat iets achter en voegt voortdurend bijdragen, materialen en vormen toe die door het gebouw bewegen en in de ruimtes opnieuw opduiken. Projecten ontwikkelen zich in de loop van de tijd en zijn met elkaar verbonden, zodat het herzien van eerdere projecten net zo belangrijk is als het ontstaan van nieuwe werken.
In 2025 droeg Tom Marioni bij met het werk Cafe Wednesday, in het kader van zijn project The Act of Drinking Beer With Friends is the Highest Form of Art. Mira Dayal reageerde hierop door de betonnen vloer te transformeren; tijdens een benefietweekend installeerde Cem A. Angry Peace Flag op de vlaggenmast. In 2026 creëerde Olivier Goethals de installatie Duif. Met dit werk voert hij een interventie uit die de verschillende ruimtes van het huis met elkaar verbindt. De installatie reageert op de historische entree als een stille gastheer.
