Ad van Campenhout beschouwt zijn abstract ogende tekeningen als “een residu van pogingen” om de wereld te vatten in reminiscenties, herinneringen, verwijzingen en ook droefenis over de schier onmogelijke taak die hij zich heeft gesteld. De getoonde werken hebben hun oorsprong in een bezoek aan het Fort van Vaux nabij Verdun, een WOl-monument dat symbool staat voor soldaten die hun plicht vervulden.

De installatie Wake Up! van Martin & Inge Riebeek resulteert in 8 videoportretten: Saifudin die met zijn gezin vluchtte voor de Taliban in Afghanistan, Hans in Parijs die ternauwernood de aanslag op de Bataclan overleefde, of Laura die vecht voor het moederland van de Aboriginals. Deze mensen vertellen hun persoonlijke verhalen voor de camera in drie tot vier minuten en geven zo een beeld van de ander en van wat voor hen essentieel is. Voor het maken van hun videoportretten is het kunstenaarspaar geïnspireerd door de filosofie van Emmanuel Levinas, waarin ‘de Ander’ zin geeft aan ons bestaan.

Door middel van elementen die zijn ontleend uit zowel hoge als lage cultuur geeft Ronald Cornelissen vorm aan thema’s zoals onze steeds complexer wordende relatie met de natuur, en aanverwante kwesties zoals het conflict tussen rationalisme en mystiek en de sociaal politieke implicaties daarvan. De getoonde werken zijn geïnspireerd op de historische term ‘hyperborea’, de Griekse aanduiding van een mythisch paradijs in het noorden waar de zon vierentwintig uur per dag zou schijnen.

Anne-Marie van Sprang bekijkt de wereld langzaam, ze neemt haar tijd. Haar ogen spelen een spel met haar fantasie. Dezelfde waarneming kan het volgende moment een andere hoedanigheid aannemen. In het werk De sneeuw voor de zomer zijn dit onder andere een hanglampje, een gloeilampje, de diabolo met speelstokjes, een trechter en de katapult. Haar ruimtelijke installaties zijn opgebouwd uit fragiele objecten uit porselein die verwijzen naar de alledaagse werkelijkheid.